لَا يَسْمَعُونَ حَسِيسَهَا ۖ وَهُمْ فِي مَا اشْتَهَتْ أَنْفُسُهُمْ خَالِدُونَ
انصاریان
کمترین صدای آن را [هم] نمی شنوند، و آنان در آنچه [از نعمت های الهی] دلشان بخواهد جاودانه اند.
آیتی
اينان صداى دوزخ را نمىشنوند و در بهشت كه هر چه خواهند مهياست، جاودانهاند.
بهرام پور
صداى دوزخ را نمىشنوند و در آنچه دلهايشان بخواهد جاودانند
فولادوند
صداى آن را نمىشنوند، و آنان در ميان آنچه دلهايشان بخواهد جاودانند.
الهی قمشهای
آنها هرگز آواز جهنم را نخواهند شنید و به آنچه مشتاق و مایل آنند تا ابد متنعّمند.
خرمدل
آنان حتّی صدای آتش دوزخ را هم نمیشنوند و بلکه در میان آنچه خود میخواهند و آرزو دارند جاودانه بسر میبرند.
خرمشاهی
آواز آن را نشنوند و ایشان در [بهشت] دلخواهشان جاویدانند
مکارم شیرازی
آنها صدای آتش دوزخ را نمیشوند؛ و در آنچه دلشان بخواهد، جاودانه متنعّم هستند.
معزی
نشنوند حسش را و ایشانند در آنچه هوس کند دلهای ایشان جاودانان
مجتبوی
آواى آن- آتش دوزخ- را هم نشنوند، و ايشان در آنچه دلهاشان بخواهد و آرزو كند جاويدانند.
صادقی تهرانی
صدای (آتشباران) محسوس آن را نمیشنوند، و (هم)آنان در میان آنچه دلهایشان خواسته، جاودانند.