وَحَرَامٌ عَلَىٰ قَرْيَةٍ أَهْلَكْنَاهَا أَنَّهُمْ لَا يَرْجِعُونَ
انصاریان
و بر [اهل] شهری که نابودشان کردیم، محال است که [در قیامت به سوی ما] باز نگردند.
آیتی
و قريهاى را كه به هلاكت رساندهايم محال است كه بازگشتى داشته باشند.
بهرام پور
و مردم شهرى كه آن را هلاك كردهايم محال است بازگشتى داشته باشند
فولادوند
و بر [مردم] شهرى كه آن را هلاك كردهايم، بازگشتشان [به دنيا] حرام است.
الهی قمشهای
و اهل دیاری را که ما هلاک گردانیم دیگر زندگانی بر آنها حرام است و هرگز (به دنیا یا به ایمان) باز نخواهند گشت.
خرمدل
غیرممکن است که به سوی ما (برای حساب و کتاب) برنگردند مردمانی که آنان را (در جهان بر اثر کفر و ظلم) نابود کرده باشیم (و این که همان گونه که خود گمان میبرند مرگ آخرین مرحلهی زندگی ایشان باشد).
خرمشاهی
و بر اهل هر شهری که ما نابودش کردیم حرام است که بازگردند
مکارم شیرازی
و حرام است بر شهرها و آبادیهایی که (بر اثر گناه) نابودشان کردیم (که به دنیا بازگردند؛) آنها هرگز باز نخواهند گشت!
معزی
و حرام است بر شهری که نابودش کردیم که آنان بازنمی گردند
مجتبوی
و بر مردم شهرى كه آنها را هلاك كرديم حرام- ناشدنى- است كه [به اين دنيا] بازگردند [تا از كفر توبه كنند].
صادقی تهرانی
و بر گروهی که هلاکشان کردیم، بیچون عدم بازگشتشان (در رجعت به دنیا) حرام است (که ناگزیر و ناگریز رجعت خواهند کرد).