و پیامبر [درقیامت] می گوید: پروردگارا! همانا قوم من این قرآن را متروک گذاشتند!

پيامبر گفت: اى پروردگار من، قوم من ترك قرآن گفتند.

و پيامبر گويد: پروردگارا! قوم من اين قرآن را رها كردند

و پيامبر [خدا] گفت: «پروردگارا، قوم من اين قرآن را رها كردند.»

در آن روز رسول (به شکوه از امت در پیشگاه رب العزّه) عرض کند: بارالها (تو آگاهی که) امّت من این قرآن را به کلّی متروک و رها کردند.

و پیغمبر (شکوه‌کنان از کیفیّت برخورد مردمان با قرآن) عرض می‌کند، پروردگارا! قوم من این قرآن را (که وسیله‌ی سعادت دو جهان بود) رها و از آن دوری کرده‌اند (و از ترتیل و تدبّر و عمل بدان غافل شده‌اند).

و پیامبر گوید پروردگارا قوم من این قرآن را وانهادند

و پیامبر عرضه داشت: «پروردگارا! قوم من قرآن را رها کردند».

و گفت پیمبر پروردگارا همانا قومم برگرفتند این قرآن را ترک‌شده‌

و پيامبر گويد: پروردگارا، قوم من اين قرآن را كنار نهاده و فروگذاشتند.

و پیامبر گفت: «پروردگارم! قوم من بی‌گمان این قرآن را بس دور و مهجور گرفتند.»