وَلَئِنْ أَرْسَلْنَا رِيحًا فَرَأَوْهُ مُصْفَرًّا لَظَلُّوا مِنْ بَعْدِهِ يَكْفُرُونَ
انصاریان
و اگر بادی [سوزان و زیانبار] بفرستیم، پس آن [کشت و زرع] را زرد شده ببینند، پس از آن [به جای جبران گناهانی که سبب این آسیب شده] ناسپاس می شوند.
آیتی
و اگر بادى بفرستيم كه كشتهها را زرد ببينند، از آن پس همه كافر شوند.
بهرام پور
و اگر بادى [آفت زا] بفرستيم و كشت خود را زرد شده ببينند، قطعا از آن پس [به جاى تنبّه] كافر مىشوند
فولادوند
و اگر بادى [آفتزا] بفرستيم و [كِشت خود را] زردشده ببينند، قطعاً پس از آن كفران مىكنند.
الهی قمشهای
و اگر باز بادی فرستیم که آن کشت سبز را زرد و پژمرده بنگرند (همه آن نعمتهای گذشته را فراموش کنند و) به کفر (و کفران نعمت حق) بر میگردند.
خرمدل
اگر ما بادی (داغ و سوزان) را وزان سازیم و بر اثر آن (افراد ضعیفالایمان) زراعت و باغ خود را زرد و پژمرده ببینند، راه ناشکری و کفران پیش میگیرند.
خرمشاهی
و اگر بادی بفرستیم و آن [کشتزار] را زرد شده بینند، بعد از آن کفر [/انکار] پیشه کنند
مکارم شیرازی
و اگر ما بادی بفرستیم (داغ و سوزان)، و بر اثر آن زراعت و باغ خود را زرد و پژمرده ببینند، (مأیوس شده و) پس از آن راه کفران پیش میگیرند!
معزی
و اگر بفرستیم بادی که نگرندش زردفام همانا آغاز کنند پس از آن کفرانکنندگان
مجتبوی
و اگر بادى [سرد سوزان] فرستيم كه آن [كشت] را زرد شده ببينند هر آينه پس از آن ناسپاس مىگردند.
صادقی تهرانی
و اگر بیچون بادی (آفتزا) بفرستیم، پس آن را بسی زرد ببینند (مأیوس شده)، پس از آن بیگمان کفران و کفر میورزند.