وَأَنَّا ظَنَنَّا أَنْ لَنْ تَقُولَ الْإِنْسُ وَالْجِنُّ عَلَى اللَّهِ كَذِبًا
انصاریان
و اینکه گمان می کردیم، هرگز انس و جن بر خدا دروغ نمی بندند،
آیتی
و ما مى‌پنداشتيم كه آدمى و جن در باره خدا دروغ نمى‌گويند.
بهرام پور
و ما پنداشته بوديم كه انس و جن هرگز بر خدا دروغ نمى‌بندند
فولادوند
و ما پنداشته بوديم كه انس و جن هرگز به خدا دروغ نمى‌بندند.
الهی قمشه‌ای
و ما چنین می‌پنداشتیم که هرگز هیچ قومی از جنّ و انس بر خدای متعال دروغ و افترا نخواهد گفت.
خرمدل
و ما (پیش از این) چنین می‌پنداشتیم که آدمیان و پریان هرگز بر خدا دروغ نمی‌بندند (و از زبان خدا دروغ نمی‌گویند و بدو نسبتهای ناروائی - همچون داشتن زن و فرزند - نمی‌دهند).
خرمشاهی
و ما چنین می‌پنداشتیم که انس و جن هرگز بر خداوند دروغ نمی‌بندند
مکارم شیرازی
و اینکه ما گمان می‌کردیم که انس و جنّ هرگز بر خدا دروغ نمی‌بندند!
معزی
و آنکه ما پنداشتیم هرگز نگویند آدمی و پری بر خدا دروغی را
مجتبوی
و ما مى‌پنداشتيم كه هرگز آدمى و پرى بر خدا سخن دروغ نگويند
صادقی تهرانی
و اینکه ما بسی پنداشتیم که انس و جنّ هرگز بر خدا دروغی نمی‌بندند.»
: