و [بیمار] یقین می کند [که با رسیدن جان به گلوگاه] زمان جدایی [از دنیا، ثروت، زن و فرزند] فرا رسیده است!

و يقين كند كه زمان جدايى فرا رسيده،

و دانست كه آن، هنگامه جدايى [از دنيا] است

و به جدائى از دنيا يقين پيدا كند،

و بیمار خود یقین به مفارقت از دنیا کند (که ملک موت را به چشم ببیند).

و (محتضر) یقین پیدا می‌کند که زمان فراق فرا رسیده است.

و به یقین داند که هنگام جدایی است‌

و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،

پندارد که آن است جدائی‌

و بداند كه گاه جدايى- از دنيا- است،

و گمان کرد که این همواره (همان) جدایی است.