وَيُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَىٰ حُبِّهِ مِسْكِينًا وَيَتِيمًا وَأَسِيرًا
انصاریان
و غذا را در عین دوست داشتنش، به مسکین و یتیم و اسیر انفاق می کنند.
آیتی
و طعام را در حالى كه خود دوستش دارند به مسكين و يتيم و اسير مىخورانند:
بهرام پور
و طعام را با آن كه دوستش دارند، به مستمند و يتيم و اسير دهند
فولادوند
و به [پاس] دوستى [خدا]، بينوا و يتيم و اسير را خوراك مىدادند.
الهی قمشهای
و هم بر دوستی او (یعنی خدا) به فقیر و طفل یتیم و اسیر طعام میدهند.
خرمدل
و خوراک میدادند به بینوا و یتیم و اسیر، به خاطر دوست داشت خدا.
خرمشاهی
و خوراک را با وجود دوست داشتنش به بینوا و یتیم و اسیر اطعام کنند
مکارم شیرازی
و غذای (خود) را با اینکه به آن علاقه (و نیاز) دارند، به «مسکین» و «یتیم» و «اسیر» میدهند!
معزی
و خورانند خوراک را با دوست داشتنش به بینوائی و یتیمی و بردهای
مجتبوی
و طعام را با دوستى آن- با آنكه خود به آن مايلتر و نيازمندترند- به بينوا و يتيم و اسير مىخورانند
صادقی تهرانی
و بر (مبنای) دوستی خدا (و طعامشان)، آن را به بینوا و یتیم و اسیر میخورانند.