[که] هرگاه آیات ما را بر او خوانند می گوید: افسانه های پیشینیان است.

چون آيات ما بر او خوانده شد، گفت: افسانه‌هاى پيشينيان است.

هنگامى كه آيات ما بر او خوانده شود، گويد: افسانه پيشينيان است

[همان كه‌] چون آيات ما بر او خوانده شود، گويد: «[اينها] افسانه‌هاى پيشينيان است.»

که بر او چون آیات ما تلاوت شود گوید: این سخنان افسانه پیشینیان است.

آن کسانی که چون آیات ما بر آنان خوانده می‌شود، می‌گویند: افسانه‌های پیشینیان است.

که چون آیات ما بر او خوانده شود، گوید افسانه‌های پیشینیان است‌

(همان کسی که) وقتی آیات ما بر او خوانده می‌شود می‌گوید: «این افسانه‌های پیشینیان است!»

که هر گاه خوانده شود بر او آیتهای ما گوید این است افسانه‌های پیشینیان‌

كه هر گاه آيات ما بر او خوانده شود، گويد: افسانه‌هاى پيشينيان است.

هنگامی که آیاتمان بر او خوانده شود، گوید: « (این‌ها) بافته‌ها و افسانه‌های پیشینانتان است.»