فَأَرَاهُ الْآيَةَ الْكُبْرَىٰ
ته‌فسیری ئاسان
(دیاره فیرعه‌ون داوای به‌ڵگه‌ی کردوه‌) ئه‌ویش موعجیزه گه‌وره‌که‌ی نیشانداوه (که دار عاساکه‌یه‌).
: