إِلَّا تَذْكِرَةً لِمَنْ يَخْشَىٰ
انصاریان
[بلکه آن را نازل کردیم] تا برای کسی که [از خدا] می ترسد، زمینه توجه و یادآوری باشد.
آیتی
تنها هشدارى است براى آن كه مى‌ترسد.
بهرام پور
مگر پندى براى آن كس كه [از خدا] مى‌ترسد
فولادوند
جز اينكه براى هر كه مى‌ترسد، پندى باشد.
الهی قمشه‌ای
تنها غرض از نزول قرآن آن است که مردم خداترس را متذکر و بیدار سازی.
خرمدل
لیکن آن را برای پند و اندرز کسانی فرستاده‌ایم که از خدا می‌ترسند (و از او اطاعت می‌کنند).
خرمشاهی
جز این نیست که یادآور کسی است که خشوع و خشیت داشته باشد
مکارم شیرازی
آن را فقط برای یادآوری کسانی که (از خدا) می‌ترسند نازل ساختیم.
معزی
جز یادآوریی برای آنکه می‌ترسد
مجتبوی
مگر آنكه يادكردى و پندى باشد براى كسى كه مى‌ترسد.
صادقی تهرانی
جز اینکه برای هر که (از خدا) می‌هراسد یادواره‌ای (بزرگ) باشد.
: