وَإِذَا ذُكِّرُوا لَا يَذْكُرُونَ
انصاریان
و هنگامی که به آنان تذکر، می دهند متذکّر نمی شوند؛
آیتی
و چون به آنها پند داده شود، پند نمى‌پذيرند.
بهرام پور
و چون به آنها پند داده شود پند نمى‌گيرند
فولادوند
و چون پند داده شوند عبرت نمى‌گيرند.
الهی قمشه‌ای
و هر گاه به آنها پند و اندرز دهند هیچ متذکر نمی‌شوند.
خرمدل
و هنگامی که بدانان (قدرت خدا و ادلّه‌ی قیامت) تذکّر داده شود، متذکّر و پندپذیر نمی‌گردند. (و به کفر و شرک و زشتکاریهای خود ادامه می‌دهند).
خرمشاهی
و چون اندرزشان دهند، پند نپذیرند
مکارم شیرازی
و هنگامی که به آنان تذکّر داده شود، هرگز متذکّر نمی‌شوند!
معزی
و گاهی که یادآوری شوند یاد نیارند
مجتبوی
و چون پند داده شوند، ياد نكنند و پند نپذيرند.
صادقی تهرانی
و هنگامی که یادآوری شوند یاد نمی‌کنند.
: