إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ
انصاریان
مگر بندگان خالص شده ات را.
آیتی
مگر آنها كه از بندگان مخلص تو باشند.
بهرام پور
مگر آن بندگان خالص تو از ميان آنها
فولادوند
مگر آن بندگان پاكدل تو را.»
الهی قمشه‌ای
مگر خاصان از بندگانت را که دل از غیر بریدند و برای تو خالص شدند.
خرمدل
مگر بندگان مخلص تو از ایشان را (که بر آنان سلطه و قدرتی نداشته و وسوسه‌ام در ایشان نمی‌گیرد).
خرمشاهی
مگر از میان آنان، آن بندگانت را که اخلاص یافته‌اند
مکارم شیرازی
مگر بندگان خالص تو، از میان آنها!»
معزی
جز بندگان تو از ایشان آن ناآلودگان‌
مجتبوی
مگر بندگان ويژه و برگزيده‌ات از آنان- كه مرا بر ايشان راهى نيست-.
صادقی تهرانی
«مگر بندگان اخلاص‌یافته‌ات را.»
: