وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَىٰ
انصاریان
سوگند به ستاره هنگامی که [برای غروب کردن در کرانه افق] افتد؛
آیتی
قسم به آن ستاره چون پنهان شد،
بهرام پور
سوگند به [آن] ستاره وقتى كه فرو افتد
فولادوند
سوگند به اختر [= قرآن] چون فرود مىآيد،
الهی قمشهای
قسم به ستاره چون فرود آید.
خرمدل
سوگند به ستاره در آن زمان که دارد غروب میکند!
خرمشاهی
سوگند به ثریا چون فرو گراید
مکارم شیرازی
سوگند به ستاره هنگامی که افول میکند،
معزی
سوگند به ستاره گاهی که فرود آید
مجتبوی
سوگند به ستاره چون فرو شود.
صادقی تهرانی
سوگند به اختر فروزان[:قرآن و آورندهاش] آن هنگام که فرود آمد؛