قُلْ إِنَّمَا الْعِلْمُ عِنْدَ اللَّهِ وَإِنَّمَا أَنَا نَذِيرٌ مُبِينٌ
انصاریان
بگو: دانش و آگاهی [این حقیقت] فقط نزد خداست و من تنها بیم دهنده ای آشکارم.
آیتی
بگو: علم آن نزد خداست و من بيمدهندهاى آشكارم.
بهرام پور
بگو: علم آن فقط نزد خداست و من صرفا هشداردهندهاى آشكارم
فولادوند
بگو: «علم [آن] فقط پيش خداست و من صرفاً هشدار دهندهاى آشكارم.»
الهی قمشهای
بگو: علم آن تنها نزد خداست و من منحصرا وظیفهام این است که شما را (از عذاب حق) بترسانم.
خرمدل
بگو: اطّلاع و آگاهی (از فرا رسیدن مجازات دنیوی و یا وقوع قیامت) متعلّق به خدا است و بس. من فقط و فقط بیم دهندهی آشکاری هستم.
خرمشاهی
بگو آگاهی از آن فقط نزد خداوند است، و من فقط هشداردهندهای آشکارم
مکارم شیرازی
بگو: «علم آن تنها نزد خداست؛ و من فقط بیمدهنده آشکاری هستم!»
معزی
بگو جز این نیست که علم نزد خدا است و جز این نیست که منم ترساننده آشکار
مجتبوی
بگو: همانا دانش [آن] نزد خداست و من بيمكنندهاى آشكارم و بس.
صادقی تهرانی
بگو: «(تمامی) علم تنها نزد خداست و من تنها هشداردهندهای روشنگرم.»