و [احسانت را بر دیگران] در حالی که [آن را] بزرگ و فراوان بینی، منت مگذار،

و چيزى مده كه بيش از آن چشم داشته باشى.

و [براى احسانت‌] منّت نگذار و آن را زياد مشمار

و منّت مگذار و فزونى مطلب.

و بر هر که احسان کنی ابدا منّت مگذار و عوض افزون مخواه.

بذل و بخشش برای این مکن که افزون‌طلبی کنی. (بلکه برای رضای خدا احسان و صدقه و بذل و بخشش کن).

و بخششی مکن که پاداش [و پاسخ‌] بزرگتریابی‌

و منّت مگذار و فزونی مطلب،

و منّت منه که فزونی جوئی‌

و چيزى به كسى مده كه بيشتر بستانى- يا منّت مَنِه كه كارت را بزرگ شمارى يا فزونى جويى-

و منت مگذار در حالی که فزونی‌طلب و برتری‌جویی.