و سوگند به صبح هنگامی که می دمد [و با گستردن نورش تاریکی را می زداید]

و سوگند به صبح چون بدمد،

و سوگند به صبح چون بردمد

سوگند به صبح چون دميدن گيرد،

و قسم به صبح روشن وقتی که دم زند (و عالم را به روی خود بیفروزد).

و سوگند به صبح بدان گاه که می‌دمد (و با طلوع سپیده، چهره‌ی نورانی و پرفروغ خود را به جهانیان می‌نمایاند، و با نسیم حیات‌بخش خویش خفتگان را به حرکت و تلاش می‌کشاند، و از بی‌خبری به بیداری و هوشیاری می‌رساند)!

و سوگند به صبح چون بدمد

و به صبح، هنگامی که تنفّس کند،

و بامدادگاهی که بدرخشد

و سوگند به بامداد چون بردمد

و سوگند به صبح چون تنفس کند.