و چون به خانواده خود بازمی گشتند [به سبب تمسخر مؤمنان] خوشحال و شادمان باز می گشتند،

و چون نزد كسانشان بازمى‌گشتند، شادمانه بازمى‌گشتند.

و وقتى به سوى كسان خويش باز مى‌گشتند [از ريشخند خود] شاد بودند

و هنگامى كه نزد خانواده‌[هاى‌] خود بازمى‌گشتند، به شوخ‌طبعى مى‌پرداختند.

و چون به سوی کسان خود باز می‌گشتند به سخن مزاح و فکاهی (به نکوهش نماز و طاعت مؤمنان) با هم تفریح می‌کردند.

و هنگامی که گناهکاران به میان خانواده‌های خود برمی‌گشتند، شادمانه باز می‌گشتند (و به استهزاءها و تمسخرهایشان مباهات و افتخار می‌کردند! انگار با این کارها فتح عظیمی‌کرده‌اند و پیروزی مهمّی فراچنگ آورده‌اند!)

و چون به سوی خانواده‌شان باز می‌گشتند، ریشخند کنان باز می‌گشتند

و چون به سوی خانواده خود بازمی‌گشتند مسرور و خندان بودند،

و هر گاه بازمی‌گشتند بسوی خاندان خویش بازمی‌گشتند لبخندزنان‌

و چون به سوى كسان خويش بازمى‌گشتند شادان و نازان- از ريشخندى كه كرده‌اند- بازمى‌گشتند

و هنگامی که نزد خانواده‌(های) خود باز می‌گشتند، به شوخ‌طبعی می‌پرداختند.