فَسَوْفَ يَدْعُو ثُبُورًا
انصاریان
به زودی با فریادی حسرت بار، هلاکت و نابودی خود را خواهد،
آیتی
زودا كه بگويد: واى بر من كه هلاك شدم.
بهرام پور
پس زودا كه فريادش بلند شود كه واى بر من
فولادوند
زودا كه هلاك [خويش] خواهد،
الهی قمشهای
او بر هلاک خود آه و فریاد حسرت بسیار کند.
خرمدل
مرگ را فریاد خواهد داشت و هلاک خود را خواهد طلبید.
خرمشاهی
زودا که زاری سر دهد
مکارم شیرازی
بزودی فریاد میزند وای بر من که هلاک شدم!
معزی
پس زود است بخواند مرگ را
مجتبوی
پس زودا كه به هلاكت و نابودى- و گفتن واى بر من- فرياد برآرد
صادقی تهرانی
پس در آیندهای دور هلاک و تباهی (خویش) را (همی) خواهد.