او همواره در میان خانواده اش [به ثروت و مال و مقام] خوشحال و شادمان بود.

او در دنيا نزد كسانش شادمان زيسته بود.

كه وى [در دنيا] ميان كسان خويش [از گناه‌] شادمان بود

او در [ميان‌] خانواده خود شادمان بود.

که او میان کسانش بسیار مغرور و مسرور بود.

این بدان خاطر است که در میان خانواده و کسان خود (در جهان، سرمست از شهوات و لذائذ حیوانی، و) مسرور (از کفر و گناه خویش) بوده است.

چرا که او در میان خانواده‌اش [به ناحق‌] شادمان بود

چرا که او در میان خانواده‌اش پیوسته (از کفر و گناه خود) مسرور بود!

که بود او همانا در خاندان خود شادان‌

همانا وى در ميان كسان خود [به ناروا] شادان بود.

او بی‌گمان در (میان) خانواده‌ی خود شادمان بود.