و اما [به شکرانه این همه نعمت] یتیم را خوار و رانده مکن

پس يتيم را ميازار،

پس يتيم را خوار مدار و مران

و اما [تو نيز به پاس نعمت ما] يتيم را ميازار،

پس تو هم یتیم را هرگز میازار.

حال که چنین است، یتیم را زبون مدار (و اموال و دارائی ایشان را با قهر و زور مگیر و تصرّف مکن).

پس با یتیم تندی مکن‌

حال که چنین است یتیم را تحقیر مکن،

اما یتیم را پس خشم نیار

پس، يتيم را خوار مدار و مران.

پس اما یتیم را خوار و زار مکن.